Europejską nagrodę architektury współczesnej przyznaje się co dwa lata, aby wyróżnić wybitne prace architektoniczne w całej Europie. Nagroda przyznawana jest za dzieła architektoniczne charakteryzujące się doskonałością pod względem koncepcyjnym, społecznym, kulturowym i technicznym. Nagroda ma popularyzować wysokiej jakości architekturę i jej wkład w dobrobyt obywateli i zrównoważony rozwój europejskich miast, miasteczek i wsi. Nagroda im. Miesa van der Rohego podkreśla zaangażowanie Unii Europejskiej we wspieranie zarówno jakości, jak i różnorodności europejskiej architektury, a także jej rolę w definiowaniu wspólnej kultury europejskiej.

Projekt w Leśnym Ogrodzie Botanicznym Marszewo został zrealizowany na bazie konkursu architektonicznego, zogranizowanego w 2015 roku przez Nadleśnictwo Gdańsk z siedzibą w Gdyni. Konkurs odbywał się pod patronatem SARP Wybrzeże. W skład jury wchodzili Architekt Miejski Miasta Gdynia Renata Stelmach, architekci Wojciech Wyka, Marek Łańcucki i Adam Drohomirecki oraz Anna Gołąb i Witold Ciechanowicz z Nadleśnictwa. Koncepcja  została doceniona ze względu na architekturę i jakość przyjętych rozwiązań; inspirujący pomysł na zagospodarowanie terenu wraz z kompozycją rozproszonej zabudowy „zagrodowej" oraz rozwinięcie koncepcji brył, konstrukcji, materiałów wykończeniowych i barwy budynków.

LOB Marszewo organizuje zajęcia dla najmłodszych, których adresatami są zarówno szkoły, jak i mieszkańcy miasta. Niektóre wydarzenia dotyczą Edukacji dla Zrównoważonego Rozwoju, pokazując dzieciom, jak ważną rolę w naszym życiu stanowi flora i fauna, a niekiedy są to zajęcia praktyczne, gdzie dzieci rysują czy majsterkują. Nowy obiekt miał w założeniu poszerzyć funkcjonalność ogrodu, wprowadzając nowoczesną przestrzeń łączącą miejsce pracy leśników i przestrzeń spotkań, nauki i innych wydarzeń społecznych. Jako architektom zależało nam, aby ingerencja w zastany krajobraz nie była widoczna, doceniając wyjątkowy charakter lokalizacji. W miejscu przyszłej realizacji znajdował się wówczas murowany, tradycyjny budynek. Poprzez swój krzykliwy charakter zwracał uwagę niedopasowaniem do miejsca, co uznaliśmy za punkt wyjścia dla koncepcji zabudowy, jako wycofanej względem przyrody i przynależnej środowisku, co chcieliśmy uzyskać zarówno poprzez mininalizm formy i stosowane materiały, skupione na ekspozycji drewna. – tłumaczy ideę projektu arch. Marcin Gierbienis.

Budynek był pierwszym obiektem użyteczności publicznej  zrealizowanym w całości w technologii drewna klejonego krzyżowo CLT, jako głównej konstrukcji oraz z wykończeniem z desek opalanych - w inspiracji japońską techniką Shou Sugi Ban - w elewacjach.

Aby uniknąć realizacji wielkogabarytowego obiektu zagospodarowanie tworzy zespół rozproszonych w zależności od przeznaczenia mniejszych i większych brył. Kubatury w swej formie nawiązują do archetypu stodoły i spięte zostały wysokim wygrodzeniem, tworząc dwa dziedzińce. Pierwszy stanowi przejście do ogrodu, a drugi z  niewielkim amfiteatrem - dostępny poprzez hol - ma pełnić funkcję miejsca spotkań i zajęć. Wszystkie wejścia do budynku odbywają się poprzez składane bramy. Wysokie ogrodzenie jest współczesną interpretacją drewnianego wału pierwszych osad,  nadaje wnętrzom kameralności i ogranicza dostęp dla osób niepowołanych, W zależności od charakteru znajdujących się za nimi pomieszczeń w elewacjach pojawiają się przeszklenia, często przesłonięte okiennicami, które pozwalają uzyskać efekt jednorodności bryły, równocześnie odniesieniem do tradycji regionalnej w której okiennica była elementem charakterystycznym. W efekcie architektura i urbanistyka przywodzi skojarzenia bliższe zabudowie zagrodowej, niż obiektowi użyteczności publicznej. 

Za znaczącą innowację we współczesnym podejściu do budownictwa drewnianego należy uznać rozwinięcie się technologii drewna laminowanego, które pozwala na przenoszenie większych obciążeń i uzyskanie korzystnych dla realizacji nowoczesnych wnętrz większych otwartych przestrzeni. Koniec lat 90. XX wieku to wprowadzenie na rynek paneli CLT.  Drewno klejone krzyżowo jest wykonane z listew z drzew iglastych ułożonych jedna na drugiej pod kątem prostym, które są łączone za pomocą klejów o dużej sile nacisku i bez formaldehydu, tworząc wielkoformatowe elementy budowlane. W ten sposób można wykonać zarówno ściany konstrukcyjne, działowe, jak i stropy, zachowując jednolity charakter i przestrzennie otwarty charakter wnętrz bez dodatkowych podparć, czy widocznej więźby dachowej. Jest to wiec technologia dająca duże pole do kreatywności dla projektanta – stwierdza arch. Damian Poklewski-Koziełł.

Realizacja spotkała się bardzo pozytywnym odzewem zarówno wśród mieszkańców Gdyni, jak i środowiska branżowego, zostając wielokrotnie nagradzaną w różnego rodzaju konkursach architektonicznych doceniających zarówno rozwiązania urbanistyczne i architektoniczne, jak i specyfikę wnętrz, czy elemety związane ze zwrównoważonym rozwojem m.in. były to realizacja roku SARP - Stowarzyszenie Architektów Polskich, SAW – Stowarzyszenia Architektów Wnętrz, PLGBC Awards, Property Awards, czy Czas Gdyni.

Konkurs Nagroda im. Miesa van der Rohego trwa, a o jego wynikach dowiemy się w pierwszej połowie 2026 roku.